Son Durak: DATÇA

Haftanın, tatilin tam ortasında Datça yarımadasına, son durağımıza doğru düştük yollara !

Tatilimizin kalan son 4 gününü Datça için ayırmıştık. Konaklamak için seçtiğimiz yer Palamutbükü'ydü. Hiç durmadan Datça'ya, merkez yol ayrımına yaklaşık 1,5 saatte vardık. Datça - Palamutbükü arası ise düşündüğümüzden daha çok vaktimizi aldı. Yol kimi yerde bozuk, mıcırlı ve de oldukça dar olmasına rağmen yine de keyifliydi. Sahilden de giden bir yol var. Deniz manzarası eşliğinde yol keyfi yapmak isterseniz bu yolu tercih etmelisiniz, fakat bize birazcık dar geldi. Neredeyse tek arabalık.

Öğleye doğru Palamutbükü'ne, konaklayacağımız yere, limanın karşısında konumlanan Borada Otel'e vardık. Bütün seyahatimiz boyunca kaldığımız en konforlu odamız sanırım buydu, kendimize ait bir küçük evimiz vardı, önünde badem ağaçları, o ağaçların altında bize ait hamağımızla birlikte. :)

Palamutbükü kordon boyunda ufak bir tur attık, sıcaktan fenalık geçirerek. Neyseki Payam pastanesinin dondurması yetişti imdadımıza. :) Şirin bir pastane burası, belli herşey ev yapımı..mutlaka dikkatinizi çekecek, o kadar zevkli bir yer her detayıyla. Ne yazık ki sonradan öğrendim "keçiboynuzlu kurabiyesi" meşhurmuş, artık heves edip giden olursa mecbur sipariş verip isteyeceğiz. Siz deneyin. ;)

Akşam bükler arası, sahil yolundan yemek için düştük yollara..ne yalan söyleyelim ağzımızın tadına çok da uygun bir yer gözümüze ilişmedi bizim oralarda. Önce Ovabükü, yok olmadı oradan Hayıtbükü..sonunda Ortam'da karar kıldık.

Oldukça geç kalmıştık yemek için, ama hizmette kusur edilmedi. Herkes seferber oldu bizim için, sevgili garsonumuzdan kahve falı bile alacağımız var. "Neden kapatmadınız fincanlarınızı?!" diye ısrar etti, bir dahakine diyerek vedalaştık.

Lezziz ızgara karides ve de Akya

Ah unutulmaz, güzelim mehtap,bir de kafam biraz ayık olaydı. :)

Hayıtbükü'nü sevdik. Otel sahibimizin dediği gibi belki entel- dantel yeri olabilir ama hoş, sevimli bir bük, oldukça da sakin, tam kafa dinlemelik. Bir daha gelip de denizinin de tadına bakabilmek gibi bir şansımız olmadı ne yazık ki, anılarımızda o muhteşem mehtap ve karidesler eşliğinde yer etti.

Ertesi gün sabah erkenden Datça'yı keşfe gittik. Malum para çekmemiz de lazım, arabaya da benzin alalım dedik. Ama sadece topu topu iki benzinlik var koca yarımadada; biri Total, biri Petrol Ofisi.İlginç!

Sabah kahvaltımızı sahilde yapıp, şöyle bir eski Datça turu yaptık hızlıca. Ne yazık ki hızlıca, sıcak herşeye engel çünkü. Mümkünse akşama yakın saatlerde gidip tadını çıkara çıkara dolaşmak lazım, her daracık sokağın içinde ayrı bir süpriz bekliyor insanı.

 

 

 

Deniz molasını Datça İskele Mahallesinden gidilen Kargı koyunda yaptık. 2 sene önce salıncakla sallandığımız ağacın arkasında, dereyi de içine alan bir tesis var artık. Zaman ve talep herşeyi değiştiriyor sanırım. Bu kadar kalabalığı beklemiyordum haliyle, birazcık hayal kırıklığı yaşadım. Kargı Koyu'nda tatlı su karıştığı için belki deniz aşırı tuzlu değil, en azından insanı hiç rahatsız etmiyor, gözlerinizi yakmıyor. Deniz üzeri içtiğim buzz gibi limonata da keyfimi yerine getirmeye yetti. ;)

              

Sabahı denizde açıp küçük evimizin önünde, badem ağaçlarına karşı kahvaltı (bahçeden dometes,yeşillikler, gözümüzün önündeki kümesten yumurtalarımız..) keyfimizin tadına vararak, öğlen sıcaklarını ise odamızın serinliğine kaçıp bol uykulu dinlenerek geçirdik.

Bir sonraki günün keşif yeri doğal olarak Datça'nın olmazsa olmazı, Knidos Antik Kenti'ydi.

Palamutbükü'ne oldukça yakın Knidos. Yolu da güzel, işaretler konulmuş, sadece dar. Bazı noktalarda araçların birbirlerini beklemeleri gerekiyor. Yeterli sabır gösterildiği sürece ise hiç bir problem yok, şehirdeki tahammülsüzlük belki tatilin havasından, belki de bu güzelim denizin kokusundan yerini saygıya bırakıyor.

Sanırım bu suyun pırıltısını, berraklığını, mavisini, temizliğini asla unutmam mümkün olmayacak. Sanki özel bir havuzda yüzermiş gibi doya doya tadını çıkardık iskelesinden atlayıp çıkarak.

Biz biraz acemilik edip Knidos'taki restaurant konusunda tereddüt ettik. Biraz da açıkçası gece karanlığında yolun darlığı korkuttu gözümüzü, ama bir dahakine gidilecekler listemizde kesinlikle bu mütevazi restaurant var. Biz Knidos'tan ayrılırken gelen hatırı sayılır arabayı da söylemeden geçemeyeceğim, buranın bilen müdavimleri olduğu belli. ;)

Akşam yemeğimizi Palamutbükü'nde Mavi Beyaz Otel 'in restaurantında, mehtap eşliğinde yiyerek teselli bulduk. Özenilmiş, zevkli bir mekan Mavi Beyaz, ama nedense anlayamadığımız bir aksaklık söz konusuydu. Menüde ilginç bulduklarımızı denemek istedik. Kuru börülce salatası, pancarlı salata, mezelerden sadece köz biber ve deniz mahsullü pazı dolması, ve de Fener Kavurma. Salataları ne yazık ki tadamadık, çünkü istediğimizden farklı yeşillik salatası geldi. Balıklarımız geldiği için geri gönderip beklemek istemedik. Gecenin akılda kalan tadı Fener kavurma, gerçekten közlenmiş kırmızı biber (bir tabak daha yerdim sanırım ), ve de odunda pişmiş pofuduk ekmekler.

Ertesi günü yakındaki koyları keşfederek geçirdik. Palamutbükü'nün hemen yanında yer alan Akvaryum koyuna mutlaka gidin derim. Nadir güzellikteki ve pırıltıdaki denizlerden biri de sanırım bu koy'du.

Bir sonraki koya da uğradık, ama bizi akvaryum koyu kadar etkilemedi. Dahası her gelen beraberinde çöp bırakıp terk etmiş, ciddi bir temizliğe ihtiyacı var. :(

Son akşamımızı, benim gurme eğitimime katkısı olması amaçlı Karavida ziyafetiyle noktaladık. Karavida bir nevi ıstakoz, ama kancaları yok. Kuyruk kısmındaki kat kat akordiyon benzeri gövde yapısıyla kıstırıyor avını. Az cani değiliz, ama "denizden babam çıksa yerim" diyenlerden olduğumdan benim için keyifli bir deneyim oldu.

Ertesi gün sabah erkenden, istemeye istemeye dönüş yolundaydık. Kalbimiz ve aklımız unutulmaz tatlarla beraber, pırıl pırıl mavi sularda kaldı...güzel anılarımız tesellimiz. :)

Bozun Bozu Bozburun ve Güzel Söğüt

Blog okumalarına iyiden iyiye kendimi kaptırmış durumdayım. O kadar renkli, hoş ve de kendine özgü sayfalar var ki ister istemez günlük işlerim arasına giriverdi bu aktivite de. Tabiki insan doğası gereği kendimi kıyaslamadan, daha ne kadar çömez ve yetersiz olduğumu kendi kendime vurgulamadan da duramıyorum. Halbuki bu unutulması gereken düşüncelerden biri; çünküüüü burada eğlenmek için bulunuyorum, dahası amacımız kamuyla paylaşımı açık tutmak, yeni bir şeyler öğrenmek ve ufku genişletmek, ve ve ve de en önemlisi içimdeki bu yazma isteğini azıcık olsun, hayatta tatmin edebilmek... :)

Efendim tatil günceleri uzar gider, bahsini geçirmiştim, yaz yaz bitmez.. Ama anlatmak istediğim bir kaç yercik daha kaldı dağarcığımda, az sabır diyerekten Bozburun yolculuğumuza başlıyorum, yalnız önce aklıma gelen ufak bir notu da geçivermek istiyorum. ;)

Losta!

Burası Selimiye'de küçük bir dükkan..içindeki renkliliği görünce, mekanın dar geldiğini siz de anlayacaksınız. İsmini aratınca web üzerinde, aşağıdaki bloğa denk geldim, ve iyi ki de gelmişim diye geçirdim içeriğindeki resimleri gördüğüm zaman. Fazla söze gerek yok; ben ne yazık ki bu kadar fotoğrafı bırakın, tek bir kare bile ayıramamışım arşivimde Losta'ya, haksızlık etmişim. Lütfen aşağıdaki blog'tan bakın, tanıyın ve de mutlaka uğrayın. Ben şimdilik sevdiceğimin bana hediyesi kolyemle teselli buluyorum, bir dahakine sepetimi ağzına kadar da doldurmayı düşünüyorum. ;)

http://nonim.blogspot.com/2010/08/losta-selimiye.html

Gelelim Bozburun'a. :)

Yollara düşünce Bozburun isminin nereden geldiğini daha da iyi anladık. Gerçekten bozun bozu bir coğrafya, öncesinde yeşillikler içinde başlayan yol Selimiye'den itibaren iyice çoraklaşıp, yüksek tepelere dönüşüyor. İnsan elinde olmadan "hangi akıl buralara gelip de bir hayat kurmuş" diye düşünmeden edemiyor. :) Belki de insanları cezbeden bu bakirliği,ıssızlığıdır kim bilir!

En sonunda, bu kavrukluğun içinde döne dolana bir yerleşim merkezine vardık. Çok küçük bir yer Bozburun, belki görüntüde Selimiye'den bile daha renksiz, ama her ne hikmetse bu  açık deniz havası, bu ferahlık bize yaradı, hoşumuza gitti...Bozburun'u bağrımıza bastık, onun bizi bağrına bastığı gibi. :)

Denizin hemen kıyısında anca tek arabanın geçebileceği bir yol var. Bu yaz taşıt trafiğine kapatmışlar, aslında ilk başta söylenmiştik azıcık ama sonra denize girerken bunun pek de fena bir fikir olmadığına karar verdik. Zira o yolun hemen yanındaki, dibindeki yerlerden denize giriyorsunuz, eğer geçerse araba kafanızın üzerinden geçiyor neredeyse siz şezlongunuza yayılmış şekilde mırıl mırıl güneşlenirken. :)))

Suna Teyze'nin pansiyonunda ayırtmıştık yerimizi, ama bir katakulli sonucu kızı Tuna'nın misafiri olduk. Halimizden memnunduk gerçi, koccamaaan dubleks evin bir katını bize verdiler. Yine de bizim gözümüz yeni yapılan apartta kaldı. Israr edin yeni binadan isteyin yerinizi, inat edin, hır çıkarın yine de orada kalın fikrimce. :) En güzel keyif sabah balkona çıktığınız anda denizle burun buruna gelmeniz, ama açıkcası Bozburun civarında denizle burun buruna gelmemek pek de mümkün değil. Sabah kalkınca denize girerek yıkadık yüzümüzü, ardından Suna Teyze'nin yeşil bahçesinde ağaç altında, denize bakarak yaptık dolu dolu kahvaltımızı. Asla unutamayacağım sanırım ne Bozburun ekmeğinin, ne de kıpkırmızı dometeslerinin tadını.

Bozburun içinde küçük bir tur attığınız zaman  karşınıza sizi şaşırtan, "canım bunun burada ne işi var." dedirten küçük dükkanlarla, kafelerle karşılaşıyorsunuz. Bu kadar dünyanın bir ucunda bir yerleşke içerisinde bu kaddaar keyifli yerleri görebilmek beni açıkca söylüyorum hayretler içinde bıraktı. :)

İlk gece, yemek için Orfoz'dan yer ayırtmıştık günler öncesinden. Rezervasyonsuz gidebilmenin çok da mümkün olmadığı mekanlardan biri Orfoz, toplasan , olsa olsa 7-8 masalık denize sıfır küçük bir butik restaurant. Kendisine ait bir menüsü var. Karadan ulaşımsa sınırlı, çünkü belli bir noktadan sonra aracınızı bırakıp patika yoldan ilerlemeniz gerekiyor. Telefon ederseniz eğer sizi karadan kendilerine ait bir tekneyle aldırıyorlar 5-10dk içinde. Biz bu konuda biraz karışıklık yaşadık ve de açıkcası ilk anda mekanda bizi karşılamaları bu güzel mekana hiç de yakışır kibarlıkta olmadı. Bilinmeli ki, her Bozburun'u ziyaret eden kişinin burayı avucunun içi gibi bilmesi mümkün değil, dahası bizim burayı ilk ziyaret edişimizdi..ve de bahtsızlık ki bize tarif ettikleri apart'ın aynı isimde bir eşi de kaldığımız yere çok yakında konumlanmaktaydı. Yine de bu beklenmedik yolla ilgili rötarın keyfimizi bozmasına izin vermeyerek, tatil anılarımız içinde gülünmesi gereken bir dipnot olarak kalmasını tercih ettik. :)

Haklarını yememek lazım, gerçekten zevkli bir yer yapmışlar. İnsan imreniyor. Önünüze getirilen herşey belli bir zevkin ürünü,hepsi seçmece, size hizmet eden insanlar çok kibar, her zaman dikkatleri üzerinizde, özetle servis de mükemmel. Biz fırında midye, ızgara ahtapot ve kalamar, ana yemek olarak da orfoz balığıyla devam ettik. Yemeğimizi de tatlı tatlı, kıvamında bir "cream caramel" ile tamamladık. Fırında midyeyi mutlaka deneyin derim, ben neredeyse parmaklarımı yiyordum. Tek eleştirel , ortak düşüncemizse şu oldu; "bütün tatlardaki benzerlik"..muhtemelen marinesinden kaynaklı. Bu konuda kesinlikle uzman olarak görmüyorum kendimi, ama tatlardaki benzerlik açıkcası birazcık sıkıcı geldi bana,bize. Yine de Bozburun civarındaysanız, hayatınızda bir kere olsun burada yemek yemelisiniz derim. ;)

Bozburun'da herkes ya balıkçı ya da tekne sahibi, eğer koyları gezmek isterseniz sahile çıkıp bir tekneyle anlaşabilir ve de denize açılabilirsiniz. Biz de ikinci günümüzü kapı önünden deniz, ardından bahçede kahvaltı sonrası bu şekilde değerlendirdik. 2-3 saatlik bir deniz üstü esintisi bize yetti de arttı bile, ki bol bool da suyun içinde cup cup yüzüldü. Adakapısı denilen yer gerçekten görülmeye değer, bir arkadaşımın görmeden önce bana söylediği gibi birazcık Bahamalar etkisi var. :) (sankim Bahamalar her yaz tatil yaptığımız yer. :P )

E malum deniz yoruyor, acıktırıyor..sürekli hopla zıpla, denize atla.. kafamızın içinde "ne yesek,ne yesek" yüksek ses bağrınmaları arasında karaya ayak bastık. Basar basmaz da günün neredeyse sabah, akşam, her daim dolu olan yerine Lokum Mantı Evi 'ne kendimizi dar attık. Mutlaka ve mutlaka uğranılası, yemek yenilesi listeme bu yeri eklemek istiyorum. Ailece çalışıyorlar, herşey taze, kalanı yiyorsunuz, ayrıca çok da evimde yemek yermiş edasıyla keyif yaptım..ve de çok da lezzetliydi. Menümüz; portakallı enginar ( son ikinin birini biz, birini arka masamız aldı.Harikaydı! ), bir porsiyon mantı (uzun süredir böyle lezzetli mantı yememiştim. Kesinlikle ev yapımıydı.),yanında zencefilli ev yapımı limonatalarımız (keşke taze nane de olsaydı içlerinde ), ve de tabiki benim yoğun ısrarlarımla dondurmalı, yine ev yapımı irmik tatlısı (kesinlikle bu da taptazeydi.)

Bozburun'daki son gecemizi Söğüt'e ayırdık, Güzel Söğüt'e..

Bir kaç kişi yolu hakkında farklı referans verdi. Ama sonunda biz göz karartıp arabamızla gitmeye karar verdik, zorlanırsak, aman aman bozuksa döneriz diye. Açıkçası denizden gitmek nasıl olur bilmiyorum, fakat bence kara yoluyla da gidilmeli Söğüt'e..Yol Gemi yapım atölyelerinin arasından gidiyor, hani bir korku, gerilim filmi çekilse bu civarda çekilsin derim. Birden karşınızda bir tekne,yat iskeleti, ölüsü, ya da neredeyse bitmeye yakın gıcır gıcır olanı bitiveriyor. Sanki ruhları varmış gibi ayaktalar. Denizse yer yer o kadar karanın içine doğru ilerliyor ki, ben elimde olmadan "buradan önceden büyük bir nehir dökülüyormuş denize" diye bıdı bıdı yol boyunca senaryolar ürettim. Evet, dar bir yol, neredeyse tek arabalık, ara ara çukurlar var. Ama hiç üzerinden geçilmeyecek gibi de değil. ;)

   

Döne döne döneee tırmanıyorsunuz Söğüt'e doğru, içinizden "aman panik yapmıyayım, ama bu köy deniz kenarında değil miydi yahu ?! " diye söylene söylene. Sonrasında öyle bir manzara kucaklıyor ki sizi...anlatılmaz, ancak yaşanır. Neden günü Söğüt'te batırmak gerektiğini işte o an, o noktada anladım. :)

Biz yemek için Denizkızı'nı tercih ettik. Burası da rezervasyonlu gelinmesi gereken bir yermiş, şansımız yaver gitti sonuncu masayı kaptık. Bizden sonra bir grubu daha kabul ettiler ama, içerden masa çıkararak. Denizin hemen kenarında, kumsalın içinde neredeyse yemek yediğiniz yer.. ve öyle güzel batıyor ki güneş karşınızda. :)

                          

Ahtapot yiyorsunuz, hatta sadece ahtapot yiyorsunuz. Bu kadar bol, dolu dolu ahtapot ızgara yapıldığını burada gördüm ben..zati yerken de tamamiyle kıh'ladım. :)

Gece dönüşte şöfor alkolü fazla kaçırınca araba kullanma keyfi bana kaldı. Tam üç tane tilki gördük,geçti önümüzden. Umarım bu bakirliği hiiiiç bozulmaz buraların...

Tatil Günceleri - 1 / Birazcık daha Selimiye

Yavaş yavaş günlük akışa ayak mı uyduruyorum, yoksa tatilin o tatlı havası üzerimden silinmekte mi ne ?!

"Aman Tanrım" diyerek, hemen yeni bir plan yapmalı diye ekliyorum. İnsan kendine amaçlar koymalı hayatta! :)

Evdeki savaş havası yerini ateşkese bırakmak yolunda ilerliyor. Nereden okuduğumu hatırlamıyorum, ama çok hoşuma giden bir cümle var, sürekli böyle zamanlarda beynimin içinde altını çizip durduğum;  "Çocuklarımız doğuncaya kadar bizim, doğduktan sonra ise Tanrı'nın çocuklarıdır."

Anne ve Baba olarak ya da ileride olduğumuz zamanlarda, mutlaka hatırlamamız gereken çocuğumuzun da kendi istekleri, doğru ve yanlışları, yani kendince bir hayat anlayışı, algılayışı olduğu..kimi zaman yardım ve destek olmaya çalışırken kafa karışıklığından başka işe yaramadığının çabalarımızın farkına varmalıyız. Hele bütün bunlar artık tıbben orta yaş grubu içinde kabul edilen, 33 yaşındaki bir hatun söz konusu olduğunda bahsi geçiyorsa..

Efendim derin konulardan, serin sulara diyerek, Selimiye'den bir kaç not ve anı daha geçmek istiyorum yüksek müsadeyle. :) Selimiye sakin ve sessiz, fakat kendine has bir yerleşim yeri..bu küçücük tatil kasabasında karşınıza bazen o kadar hoş yerler çıkıyor ki şaşırmamak mümkün değil.

Bunlardan ilki muhtemelen okuyunca bir çoğunuzu şaşırtmayacak bir restaurant; SARDUNYA. Bu seyahat bizim için birazcık yeme,içme, gurme gezisi gibiydi. Tatile diyet, kilo, kalori,vs gibi sorunsallarla uğraşmayacağımızın kararını vererek çıkmıştık taa en başında. İsabet etmişiz! :)

Sardunya, Selimiye koyunu bir zincir gibi düşünürseniz neredeyse orta noktasına yakın düşüyor. Bu arada restaurant olarak bahsediyorum, fakat orada öğrendiğimiz gibi aslında konaklamak için odaları da mevcut. 2 katlı bu denize neredeyse sıfır binanın ( Hemen önünden Selimiye'nin girişine kadar yürümenize olanak sağlayan yaya yolu geçiyor.) önünde ahşaptan bir iskelesi var, masaların büyük bir kısmı da bu iskelede, denizin üzerinde yer alıyor. Biz nerdeyse 2-3 hafta önceden rezervasyonumuzu yaptırmıştık. Size de bunu şiddetle tavsiye ediyorum, yoksa ne yazık ki bu lezzet durağını pas geçmek zorunda kalabilirsiniz.

http://www.sardunya.info/


İskele yatlar için park yeri, doğal olarak karadan gelinebildiği gibi teknesiyle gelip, burada yemek yemeyi tercih eden de oldukça hatırı sayılır bir kesim var. Ama belki de bütün bu tekneler, iskele görüntüsü oradaki lezzet ve masa ambiyansını tamamlıyor. :)

Mezeler çeşitli, biz kendimizi balığa sakladığımızdan mezeyi az tuttuk. Tadına aşinayız tabi, bu gezide heralde kabak çiçeği dolmasına doydum. :) Ama asıl lezzet bayramını kılıç balığıyla yaptık. Ana menümüz kılıç fileto ve kılıç şiş şeklindeydi. Benim oburluktan gözüm dönmüş, kendimi kaybetmiş olmalıyım ki balıklarımızın gelmesiyle fotoğraf şevkim de kaçıvermiş anlaşılan, ne yazık ki sözüme güveneceksiniz, yemeden gelmeyin demek istiyorum. :)

İkinci gecemizde Selimiye'yi yürüyerek ufak bir keşife çıktık. İlk gecenin arsızlığı ve de havanın basıklığından kaynaklı hastalıklı halimizden kurtulmak amaçlı çorba arayışındaydık ki sorup soruşturmalarımız bizi Paprika'nın önünde bırakıverdi. Gerçekten ev yapımı bir mercimek çorbasıyla kendimize geldik. :) Gelir gelmez de hemen benim yoğun tatlı taleplerim karşısında menüyü süzmeye başladık yeniden.

                             

Haşhaşlı pastada karar kılındı oy birliğiyle, ki biri Uşaklı, diğeri Afyonlu iki kişiye bu kadar aşina bir tat olmuş da nasıl düşmüş Akdeniz kıyılarına diye sırf merakımızdan bile yememezlik edemezdik sanırım zaten. Karnımız doydukça benim mesleki hastalık etrafı inceleme, araştırma hallerim baş gösterdiğinden olsa gerek, oturan masalardan kulak misafiri olduğum kadarıyla haşhaşlı pastamızın kendileri oldukça popüler bir şahsiyet Selimiye civarında. Biz beğendik. Hafif, haşhaş da muhallebiye yakışmış. ;)

                             

Selimiye'ye uğrarsanız günün birinde, sahilinde mutlaka gözünüze çarpacak bu şirin mekana da uğrayın derim. Belki bizim gibi haşhaşlı pastasını tadıp, demleme çayını yudumlarsınız üzerine, ya da hemen üst katında yer alan şirin barda birer keyif içkisi alırsınız koydaki teknelere karşı. ;)

Tatil Günceleri - 1

Fonda Fado - "19. yüzyıldan günümüze kadar uzanmış bir Portekiz halk müziği türüdür. Fado'nun tam bir çevirisi olmamakla beraber, kelime anlamı kadere veya alın yazısına yakındır. - http://www.vikipedia.org/" - tatil anılarımla kendimi eylemeye devam ediyorum. Biraz tatsız bir gün başlangıcı yaptım, şimdi şarj olma zamanı.

http://www.dailymotion.com/video/xj5yd_clip-video-mariza-fado_music

Bu kadar içli bir müzik türünün eşliğinde, insan hangi anlamda deşarj olabilir tam emin olamadım gerçi ama.. ?! :) daha da dip kuyulara mı dalarsın, yoksa daha da yüksek, mavi, ışıltılı göklere mi ulaşırsın ?

Yere paralel kalıp Selimiye'ye doğru uzanıvermeyi tercih ediyorum. Tatilin ilk yatılı durağına doğru.

Selimiye'ye, Marmaris - Datça yolu üzerinde Hisarönü ayrımından devam ederek ulaşıyorsunuz. Hisarönü, Orhaniye, Turgut, Selimiye ve de en uç nokta Bozburun. Yolun güzelliğini ne yazık ki yaşamak gerekiyor, çünkü eminim hiç bir fotoğraf, kelime, tasvir yer yer denize ulaşıp beraber akıp giden hattın etkileyiciğini anlatabilmek, gözünüzde canlandırabilmek adına yeterli olmayacak, olamayacak ne yazık ki.

Selimiye, sanki büyük bir göl kıyısında konumlanmış kendi halinde, yeşiller içinde bir kasaba. Akdeniz bölgesinde olmanın etkisi yeşil ve mavi yan yana, koyun koyuna ...aralardan da pembe pembe begonviller, zakkumlar kendilerini gösteriyor, ama özellikle begonviller.

 

Konaklama yerimiz Sığ Liman Mahallesi, koyun en uç noktasından (ki Sığ Liman diye adlandırılan asıl koy ) bir önceki koyda, Selimiye Gölü'ne bakıyor tamamen: Beyaz Güvercin.

http://www.beyazguvercin.com/

Yeşillikler içine gizlenmiş, tek katlı, beyaz badanalı 2'li, 3'lü gruplanmış odacıklardan oluşuyor otel.

Açık söylemek gerekirse odanın küçüklüğü ve de konforsuzluğu karşısında ilk anda ciddi bir şok yaşadık. Bütün günün sıcağı altında bu küçük kutucuklar gece uykusu için iyice konforsuz bir hale bürünüyordu. Camdan odamıza dolan serin deniz esintisi eşliğinde rahat bir uyku hayal oldu açıkcası. Sanırım bana kalsaydı, otelin kendine ait iskelesindeki şezlonglarda sabahlardım. :)

Olumsuzluklara rağmen Selimiye'de koyun sonundaki havanın ferahlığı, park yeri konusundaki görece rahatlık (ki ciddi bir problem bu), kendine ait plajı ve de iskelesi olması, peyzajın güzelliği ve de personel tarafından gösterilen iyi niyet, Beyaz Güvercin konusunda yine de bize hatalı seçim yapmadığımızı düşündürttü.

Tatil Günceleri - 1/2

Düştüm maviliklerden sıcaklar içine! :)

Kocamaaan, dolu dolu 1 haftalık tatilimizi tamamlayıp döndük kürkçü dükkanına çaresiz. :)

Hala daha İzmir havasına, iş hayatı meşguliyetine alışmaya çalışıyorum; adaptasyon dönemindeyim özetle bilginize !

Yaz yaz biter mi bilmem, ama bana kalan anıların içimdeki yeri baki. Tam bir gezip görme, keşfetme, doya doya tadını çıkarma zamanı oldu bizim için.  Attığımız her adım, yaşadığımız her saniye güzel bir yer bıraktı aklımızda, belleklerimizde.

Cumartesi'nin erken saatlerinde, tam da neredeyse gün doğumuna yakın başladık yolculuğumuza...iyiki de öyle yapmışız, tam saatinde, çok da kalabalık olmadan vardık kahvaltı yerimize. Marmaris, Sedir Adası'na giden yol üzerinde Çınar'daydık günün ilk öğünü için...hani o taraflara gitmeyi düşünen varsa eğer, Yatağan - Muğla ve de Gökova - Marmaris arasındaki yol yapım çalışmalarını da hesaba katarak düşsün yollara, seyahat zamanını ona göre hesaplasın.

Çınar, kalitesini daha uzun yıllar koruyacak sanırım. Her şey beklediğimizden de güzel, doyurucu ve dört dörtlüktü. Kalabalık basmadan bulduğumuzdan yerimizi çok da hızlı bir şekilde servisimiz yapıldı. Ama haklarını yememek lazım; tamamen, bütün masalar dolu olduğunda bile aynı hızla, kibarlıkla ve samimiyetle yapmaya çalışıyor herkes işini.

Klasik bir menüsü var Çınar'ın; en önden çayınız, çayınız soğumasın diye mangaldan sıcak közünüz ve de ardından odun ateşinden çıkma sıcak ekmeğiniz geliyor. Herkesin bir görevi olmalı çünkü ekmekçi çocukla, yumurtacı çocuk ayrı, ama değişmez olan her masanıza uğrayanın size önce "Günaydın.Hoşgeldiniz." demesi. :)

Ekmeğinizin soğumasına fırsat tanınmadan masanın üzeri doluveriyor. Lor ve ceviz, peyniz tabağı, köy tereyağı, petek bal, dometes, salatalık, zeytinler, orada yetişen çileklerden yapılmış reçel ve de siparişinize göre yumurtanız..ha bir de bu menüye dahil çiğ börek var sıcacık gelen..ister güzelce mideye indirin, isterseniz bakarak doyun ! :)

Biz doya doya yiyerek kendimizi mutlu etmeyi tercih ettik.

Belki bu kahvaltıyı yaşadığınız şehrin sınırları içerisinde de bulmak mümkündür. Ama böyle bir keyfi yeşilliklerin içine bu şekilde özenle serpiştirilmiş masalardan birinde, ayaklarınızın dibinde akan suyun serinliğinde, etrafınızda gezinip duran civciv, tavuk ve ördekleri seyrederek, bir yandan da onları da besleyerek yapmanız sanırım apayrı.

Çınar, tatile başlarken güzel bir mola noktası, yolun tadını tuzunu arttıran bir durak olabilir. Bence tatili tatil yapan sanırım bu detaylar. ;)

Haftasonu rüzgarından üzerimde kalanlar...

Sertap Erener'in şarkısı çalıyor arka fonda, beynimin içinde...;


"O zor günler, solan güller eskidendi. Geçti!

O zaman aşık olduğum rüzgarlar esti esti. Geçti!

Geriye sadece yarım yarım sevgiler,

Yüzüme inceden uzun uzun çizgiler..

Öznesi kalan, süresi kısalan cümleler

Yalan dolan bir kaç resim kaldı.



Aşk seni bulabilir de, uzakta durabilir de

Samimi oluyor derken mesafe koyabilir de

Bu böyle vurabilir de, ilgisiz durabilir de

onu sana katıyor derken, tuzaklar kurabilir de

Bu böyle....."

http://fizy.com/s/1kbyg4#s/1agw0d


O kadar güzel ki sözleri....ve de nedense bana tam bir yaz şarkısı gibi geliyor her kelimesiyle..

Dolu dizgin yaz günlerimi yaşıyorum bendeniz de, ..sıcacık deniz esintileri var her halimde, hareketimde, düşüncemde....

Doğal olarak bir kaç günlük, cuma ile birleştirilmiş uzun haftasonu tatilinin ardından, çalışma haftasına adapte olmak konusunda bünyem ve ruhumla derin bir savaş halindeyim hala..şunun şurasında geriye çarşamba sonrası ne kalmış. :) Tabi belki bunun bir diğer sebebi de gelecek haftanın,1 haftalık uzun bir dinlenme zaman aralığı olarak önümde göz kırpıp durması ..?! :)

Kafamda sürekli "şunu da yapalım, bunu da yanımıza alalım, buraya da gidelim..vs,vs." şeklinde arsız düşünceler silsilesiyle yaşıyorum,.. yaşıyor olacağım sanırım da cumartesi sabahının erken saatlerinde yola adımımı atıncaya kadar.

Bırakalım geleceği şimdi; "henüz yaşanmamış olan, bizim yaşantımızın bir parçası değildir." yanlış
mıyım?!.

Azıcık, bir kuple geçmiş haftasonundan söz edelim şunun şurasına, hatırı kalmasın..yazılı mazimizde yerini alsın adıyla, şanıyla. ;) Heralde günün şu saatlerinde metabolizmamın açlık sınırına yaklaşmış olmasından kaynaklı, eh biraz da yokluk bölgesinde (Kemalpaşa - fabrika, ofis) bulunmanın etkileri, aklıma gelen gelen, sadece yeme içme kısımları...arka fonda şarkıya eşlik eden mide bölgesinden duyulan gır gür ve de ağız bölgesindeki aşırı sulanmadan kaynaklı şapır şupur sesleri. : /

Cuma günü tatilimizin açılışını Tepe Kahve'nin muhteşem kahvaltısıyla yapınca, haliyle şu anda buradaki kuru bisküvi ve benzeri beni hiiiiç kesmiyor desem sanırım pek de haksız sayılmam kimsenin gözünde.

Heralde bir çok İzmir insanı için burası hiç de yabancı bir yer değildir. Ben şu anda 30'lu yaşlarımı yaşamama rağmen, Tepe Kahve'yle ilgili anılarım taa çocukluğumun 5-6 yaşlarına kadar gider..o zamanlar ne otoban vardı, ne de bu kahvenin şu anki asıl müdavimi olmama sebep olan yüksek lisans yıllarımın geçtiği, hemen yokuşun altına yerleşmiş Yüksek Teknoloji Enstitüsü.

Küçücük bir kır kahvesiydi; Küçük, tek katlı bir bina ve önünde bir bant halinde arka arkaya dizili 6-7 masadan oluşmuş bir bahçe..Asıl güzel olan belki de bu ambiyansı hiç bozmadan bu işletmenin taa bugünlere kadar gelebilmesi..şimdi artık işin başında torunlar var. ,etrafta size hizmet etmek için koşturan daha çok insan, oturup keyif yapabileceğiniz daha çok masa, daha büyük bir bahçe, başınızın üzerinde daha fazla gölgelik, daha çok yeşillik ..ama bütün bunların yanında o eşsiz kahvaltının tadı hep aynı.






Bizim gibi işten kaytarmışların haricinde, çoğunluğun ofislerinde olması ve de sabahın erken saatlerinde yola çıkmanın avantajlarından yararlanıp uzun uzuuun keyif halimizin tadını çıkardık, midelerimizi doyasıya şenlendirdik. :)

Yeri gelmişken ve de son olarak demem odur ki mutlaka aç gidiniz. Resimde görülen kahvaltı sadece 2 kişiliktir. İçeriği ise zeytinyağlı ve kırmızı pul biberli çökelek, ev yapımı salça, bol peynir, zeytin, dometes,biber ve salatalık, karadutlu lor,  tam zamanı kayısı reçeli (karanfilli - ben ilk defa bu şekilde tattım), bal kaymak, menünün en önemli parçası yaz kızartması (yımm yım..yoğurtlu ve dometes soslu ) ve de burada görünemeyen, yedikten sonra aklıma geldiğinden, boş sahanı koymak istemediğim için, olmazsa olmaz izmir tulumlu ve de sucuklu tereyağında yumurta ! :)))

Efendim biz biraz erken davranıp, ilk müşterilerden olduğumuz için saçta pişen, sıcak sıcak, el yakarak yenen, mutlaka deneyin demek istediğim balon ekmekleri ne yazık ki, bir dahakine bırakmak zorunda kaldık..iyi ki de öyle oldu, az yedik ! :))))

Bazen ulaşmak istediğimiz o son nokta, durak o kadar önemli oluyor ki yolun keyfini doya doya çıkaramıyoruz. Çeşme tarafına düşerse yolunuz eğer, bu sefer otobandan Karaburun ayrımından çıkarak, eski yoldan devam edin Çeşme'ye doğru..böylece hep aklınızda kalacak o lezzetli kahvaltı keyfini de tatilinizin tadına tuzuna ekleyiverin. ;)

Tabiki son karar yolcunun, yolu gidenin..

RENKLER !

http://lisacall.com/

Hayat biraz yukarıdaki renk renk, girift tablo gibi...

Bir şekilde bir yerlerde renklerimiz birbirine değiyor, dokunuyor, üst üste binip, kesişiyor..farklı noktalardan başlayıp sonunda aynı noktada karşılaşıyor, ya da aynı noktadan başlayıp gittikçe uzaklaşıp, bambaşka uçlarda, kenarlarda, farklı yönlerde sonlanıyor.

Bu kadar karmaşanın kendine has bir bütünleğe kavuşabilmesi ne kadar güzel geldi, üstteki tabloya bakınca.

Bilmeliyiz ki; hayatımızdaki her rengin bir şekilde o bütün içinde bir görevi, bir hoşluğu vardı, var.

O yüzden bazen sebep aramak gerekmiyor sanırım...

Bir renk, bir desen eksik olsaydı eğer..yukarıdaki tablo aynı şekilde güzelleşip, "tam" olabilir miydi ?!

Sanmıyorum. 

Tatil öncesi rehavet çöktü bu hafta iyiden iyiye üstüme...belki de temmuz etkisi?!?.

Birazcık mola verip kendi tablomun ne halde olduğuna, şöyle uzaktan bir bakmaya, değerlendirmeye ihtiyacım var gibi.

Renklerimi, desenlerimi seviyorum...hoşnut olmadıklarım, "ah keşke şu rengi kullansaydım" dediğim zamanlarım oluyor ara ara..ama düşünüp de, en azından kendi tabloma bakabilme farkındalığına sahip olabildiğim için memnunum halimden. 

Biraz yorgunum, biraz bıkkınım sadece şu ara dokumaktan, işleyip eklemekten...biraz da uzaktan bakıp seyretmek istiyorum doya doya...içime sindire sindire. Keyfine varmak dileğindeyim sahip olduklarıma, daha da olacaklarıma...

Parlak renkler, başka başka desenler beni bekler...

Azıcık yaz ışıltısı eklemek gerek bu tabloya. ;)